Esir

Gökyüzü özgürdü henüz,
Bulutları tanıyordum,
Küstüler sonra
Ne mavi kaldı geriye
Ne günler, aylar ve yıllar
Zaman suydu bense kum,
Bir araya gelmek zorlaştı günler geçtikçe
Herkes kendi kabuğunda büyüdü.

Zamanın esiri olmaktan
Böyle kurtuldum belki,
O bana esirdi artık
Ben kumdum o ise suydu

Ya o beni tükecekti
Ya da ben onu...
Ilık yağmur taneleri
Cama sarılır ıssız gecelerde
Yıldız olsam o gecede, kollarımı
Sarmalar; gökyüzüne,
“Ağlama” derdim.
“Ağlama, geçecek”.