Yüreği sağır insanlar

Oturup dertleşilecek çok konu var. İlk konu ise bu gürültülü sessizlik...Kulakları sağır edecek bir sessizlik. Boğazına dizilmiş cümlelerin haddi hesabı yok. Paramparça yıkık dökük yüreğinle kalakalmışsın duyan yok, dinleyen yok. Sahi, yüreğiniz mi sağır oldu sizin? Yüreğiyle dinleyen bir insan bulduğunuzda çayın tadı bile değişiyor. İnsana çayı acı hissettiren yüreğindeki yükmüş meğer. Mevsimler gelip geçiyor, yağmurlu havalarda sokaklar yine dolu. Pencereye düşen yağmur damlalarını sayamadan akşam oluyor, annem çağırıyor içeriden. Anne kucağı, şu dünya etmez. “Yüreğimizin annesi”, karşınıza dünyayı alırsınız o kocaman yürekle. Gel gelelim annesiz yüreğiniz minicik kalıyor. Annesiz yürek mi olur? Bir çocuk kaldırıma anne resmi çizip onun içine kıvrılıyor. Hadi duyun bu yüreğin sesini, anne yüreğini kaybetmiş yüreği... Yüreğinizle dinleyin, sağırlaşmadan.