Aydınlığı Kaybeden Gece

Yağmurlu ve karanlık bir gecede başladı aydınlık
Yorgunluk, çaresizlik ve korku işledi zihne
Şimşek hızıyla başlayan ve sesini şimşekten alan
Kayboldu gemim, alabora oldu gökyüzüm 
Kaybettim dümeni, hatıralarımda kaldı adı
Kayboldu koskoca karanlık, kayboldu gemi
Kayboldu kaos, fırtına, şimşek, deniz, fırtına…
Kaybettim en sevdiğim yıldızı o karanlık gecede
Aymadı gün, aylarca belki yıllarca…
Karanlık gece değildi tek kaybolan
Güneş değildi aydınlığı getirecek olan
İç ışığı kırılan lambayı güneş aydınlatsa ne olur?
İç ışığını bulmadan kaybolma bu satırlarda
Aydınlığı getiren güneş, kırılanı değiştirecek olan sen 
Görmen gereken dışarıda olsa, kör(!) kalmazdı dışarılarda. (Bir çift göze bakmaya korkan.)
Aç kalmazdı diyarlarda, 
Duyman gereken dışarıda olsa, sağır(!) kalmazdı dışarılarda. (Bir sesten ürken ama beslemekten kaçan.)
Aydınlık sensin, aydınlığı seçtiğinde… 

Arkasını aydınlığa döneni aydınlatamaz hiçbir güneş